Vink: "Als ik de kans krijg, zet ik alles in wat nodig is om te winnen"
Voor het Handbal Inside Magazine maakte Stijn Steenhuis een verhaal met Matthijs Vink. De oud-international is eindelijk hoofdtrainer in de eredivisie bij Foreholte.
Hijo de puta. Vrij vertaald: klootzak. Of misschien nog letterlijker: hoerenzoon. Zo werd Vink ooit genoemd tijdens een persconferentie in Spanje, het land waar de voormalig cirkelspeler de grootste indruk achterliet. In het zuiden van Europa, ver van Voorhout vandaan, voelde Vink zich het best begrepen. Nederland had daar wat meer tijd voor nodig.
Provoceren
“Ik ben gepassioneerd. Zo beleef ik mijn sport, zo zit ik erin. Als ik de kans krijg, zet ik alles in wat nodig is in om te winnen. Ook provoceren,” zegt Vink. “Maar buiten het veld ben ik heus aardig.”
Dat wil hij, nu hij weer boven het spreekwoordelijke maaiveld uitkomt, toch graag benadrukken. “Ik heb, eenmaal terug in eigen land, moeten leren om binnen mijn eigen intensiteit te werken. Het liefst ga ik naar Spanje, waar mijn stijl gerespecteerd wordt, om hoofdcoach te worden. Daar hoef ik me niet in te houden.
Maar zover komt het nu niet, want ik wil mijn hele gezin niet meesleuren. Dus ga ik bij Foreholte, de club waar mijn moeder vroeger in het eerste speelde, proberen meiden te triggeren het beste uit zichzelf te halen. Dat doe ik inbinnen mijn eigen stijl, maar vooral op een manier waarmee ik mijn ploeg bereik. Dat is uiteindelijk het belangrijkste.”
“In Spanje heb ik alles uit de kast gehaald,” vervolgt Vink. In acht jaar tijd speelde hij voor Barcelona B, Villa de Aranda, Alcobendas en Toledo. “Ik zette alles in om te winnen. Keihard werken, maar ook iemand mentaal slopen. Ik heb altijd risico’s genomen. Ik liep in het grijze gebied.”
Zwaarste onderhandeling
Onlangs begon volgens Vink de zwaarste onderhandeling van zijn hele carrière. Die met zijn vrouw. “Zij was bang dat het weer zou worden zoals in de periode in Spanje,” vertelt hij eerlijk.
“Vooral in Barcelona was ik zeven dagen per week met de sport bezig. Als we uit moesten spelen, zat zij hele weekenden alleen in Spanje. Dat was een heftige periode. De pijn van het elkaar missen kwam weer naar boven toen ik over de trainersklus bij Foreholte begon. Ik heb nooit haar pijn gevoeld.”
“We zijn samen tot de conclusie gekomen dat dit mij een completere Matthijs gaat maken. Iemand die handballers met al zijn ervaring kan helpen, maar daarbij veel meer rekening houdt met zijn gezin.”
Hoofdtrainer bij Foreholte
Negen jaar later is Vink alsnog hoofdtrainer in Nederland. Niet maniakaal, want daar kijkt men hier al snel vreemd van op. Maar wel gaat hij Foreholte op zijn eigen, unieke manier aanvoeren. “De groep bepaalt hoever ze wil gaan, maar ik wil natuurlijk ook laten zien hoever je kunt komen.”
Maar dan volgt al snel weer die andere kant van Vink. De kant van ambitie, vuur en ongeduld. “Ooit hoop ik echt te kunnen bouwen aan een ploeg die Nederlands kampioen wordt. Het liefst volledig op mijn eigen manier. Dat ik de kans krijg om de cultuur naar mijn hand te zetten. Ik geloof dat ik het in me heb om het maximale uit zo’n groep te halen. En dan is dat de landstitel.”
“En anders,” besluit Vink met een geniepige glimlach. “Ga ik, als de kinderen ouder zijn, lekker met mijn vrouw naar Benidorm. Dan zoek ik daar een club op. Ze weten in Spanje maar al te goed welke Matthijs ze in huis halen, haha.”
Wil je het hele verhaal met Matthijs Vink lezen? Hij vertelt onder meer over zijn burn-out bij Volendam, zijn bijzondere jaren in Spanje en zijn ontwikkeling als trainer. Word dan hier lid van het Handbal Inside Magazine en ontvang de laatste editie meteen in huis.
Tekst: Stijn Steenhuis
Foto: Hank Prijs
