Polman: "Ik kijk uit naar een gewone, normale dag"
In het nieuwste Handbal Inside Magazine spreekt Jolien Koerhuis exclusief met Estavana Polman over haar boek en haar indrukwekkende carrière. Na twintig jaar handbal op het hoogste niveau voelt Polman aan alles – en vooral aan haar lichaam – dat dit het juiste moment is om de sport vaarwel te zeggen.
Ze pakte prijs na prijs, werd wereldkampioen in 2019 en groeide als boegbeeld van Oranje uit tot een heuse BN’er. „Een fantastische carrière” noemt ze het zelf. Maar tussen alle hoogtepunten door waren er ook minder periodes. Het zware auto-ongeluk op haar zestiende, de nare breuk met haar ‘familie’ bij Team Esbjerg en de vele lichamelijke klachten laten hun sporen na.
Je laatste wedstrijd als prof, hoe voelde dat?
Polman: “Een beetje onrealistisch, het dringt nog niet helemaal tot me door. Vanaf mijn dertiende is alles altijd voor me ingevuld. Als topsporter heb je wat dat betreft best een luxe leven. De bus staat voor je klaar, hotels zijn geregeld, noem maar op. Straks heb ik niemand meer die zegt: van tien tot twaalf moet je trainen en daarna van vier tot zes weer. Dat moet je allemaal zelf gaan invullen. Ik denk dat dat het gekste is.”
Je zegt dat het prettig is dat alles voor je geregeld wordt, maar tegelijkertijd kijk je ernaar uit om daarvan af te zijn. Welk gevoel overheerst?
“Je weet nooit hoe het gaat zijn, maar ik heb mijn keuze heel bewust gemaakt. Ik voel aan alles dat het de juiste is. Ik ben in die zin erg opgelucht. Ik voel dat het voor mijn lichaam genoeg is geweest. En het klinkt wellicht gek in jullie oren, maar ik kijk uit naar een gewone, normale dag.”
Hoe zie je dat voor je, zo’n normale dag?
“Lekker thuis zijn als de kinderen uit school komen, bijvoorbeeld. En ja, als ik in Nederland ben, moet ik natuurlijk gewoon werken, net als iedereen. En dat is precies wat ik wil: het normale leven ervaren. Niet meer dingen hoeven missen die ik voorheen altijd moest missen. Ik denk dat het daar nu de juiste tijd voor is.”
Je boek is net uit, Gewoon Estavana, geschreven door Gerben Engelen. Hoe is dat voor jou?
“Dat is gek, maar het is een grote eer. Ik moet eerlijk zeggen, en dat klinkt vast vreemd, maar ik heb het boek zelf niet gelezen en dat ga ik ook niet doen. Ik ken mijn verhaal en vertrouw Gerben volledig. Ik weet dat hij het mooi en op de juiste manier opschrijft. En weet je wat het ook is? Het is raar om over jezelf te lezen.”
Staan er dingen in het boek die we nog niet van je weten?
“Daarvoor moet je natuurlijk het boek kopen. Maar het is mijn verhaal van begin tot eind, helemaal compleet. En daar zitten verschillende periodes in. De leuke dingen, de medailles en zo, maar ook de slechte periodes. Ik heb vroeger een zwaar auto-ongeluk gehad. Daar praat ik over. En de zaak van Esbjerg komt erin voor.”
Heb je het Esbjerg-verhaal achter je kunnen laten?
“Het zal ergens altijd een beetje pijn doen, omdat het nooit goed is afgesloten. Esbjerg was mijn familie, zo zag ik dat. Ik ben normaal het type van huppakee, doorgaan, het is gebeurd en klaar. Maar als je het me echt vraagt … Daar zit absoluut een stukje pijn. Het is gewoon zo jammer, het had niet zo gehoeven.”
Wil je het volledige gesprek met Estavana Polman lezen? Word dan hier lid van het Handbal Inside Magazine. In het nieuwste nummer lees je ook een voorpublicatie uit haar boek Gewoon Estavana. Bij een lidmaatschap ontvang je dit nummer meteen thuis.
Tekst: Jolien Koerhuis
Foto: FotoReza
